Rokon - motocikli za teške terene sa pogonom na oba točka

[wulfy]

Priča o ovim motociklima počinje 1958 godine u Kaliforniji u mjestu San Bernardino kada je izvjesni Čarl Fen (Charles Fehn) počinje da radi na svom izumu koji naziva ,,motocikl za teške terene kod kojeg ne postoje prepreke za planinu, snijeg i meke podloge''. Taj patent je prijavio 13. Aprila 1959 godine. Sledeći napredak slijedi kada takođe 13. Aprila, ali 1962 godine prijavljuje patent sa nazivom ,,Motocikl koji ima pogon na oba točka''.


patent ,,motocikla koji ima pogon na oba točka''

Prenos pogona na prednji točak je bio dosta komplikovan. Ipak, kasnije je rješen pomoću hidrostatičkog prenosa te je omogućavao da se prednji točak vrti brže od zadnjeg (nikako obrnuto) što je potrebno da u krivini motocikl ne bi izgubio na stabilnosti i pao (prednji točak uvjek prelazi veću putanju). No, ono što je davalo amfibijske sposaobnosti vozilu su točkovi u kojima se nalazio rezervoar za gorivo zapremine 17 litara. Ako bi se iz točkova ispustila tečnost zahvaljujući tolikom vazduhu motocikl može da pluta. Dakle, prepreke za ovaj motocikl ne postoje. Đ. B. Nederkat (J. B. Nethercutt), vlasnik Merl Norman Kozmetike, se zainteresaovao za proizvodnju ovog neobičnog motocikla. Prizvodnja je počela u San Fernadino dolini. Prvi motocikli oznake serija 1 su imali Maico motore, te kasnije JLO i oznaka se mjenja u MK1, da bi potom za pogon bio odabran motor iz kartinga (West Bend 82001). Motor ja prerađen te je isporučivao manje snage zbog drugačijeg karburatora i vremena paljenja. Spomenuh li, iako je ovo američki proizvod, pogonski motor je činila dvotaktna mašina radne zapremine 134 kubika. Ovaj model je imao hidrostatički prenos i trobrzinsku mjenjačku kutiju (napravljenu u Velikoj Britaniji još tokom dvadesetih ili tridesetih godina). Ovaj model je ugledao tržište tokom juna 1963 godine.


MK2

Motocikl se prodavao kao kit ili kao gotov proizvod. Jedana od radnji koja je bila najuspješnija u prodaji ovih motocikla smještena je u Vermontu. Ta kompanija je osnovana 1963 godine i dobila je ime Rokon. Po vlasniku Orla Larsenu ime je dao po skijalištu u blizini (On The Rocks). Nederkat je vrlo brzo izgubio interesovanje za proizvodnjom ovog motocikla te 1964 godine prestaje proizvodnja ovog motocikla. Tada Larsen otkupljuje prava na proizvodnju ovog motocikla, te je 1965 godine cjela fabrika prebačena u Vermont. Prvo što je uradio zamjenio je kvarljivo hidraulično kvačilo sa centrifugalnim. Tako je rođen model MK3, ali još nije krenula serijska proizvodnja. Naime sa proizvedenih nekoliko prototipova okupio je klince koji su spremni da se bave ekstremnim sportovima te ih je plaćao 2 dolara dnevno da voze ovaj motocikl sve dok nešto ne bi slomili. Na taj način je želio da otkrije sve slabosti ovog motocikla.


Orla Larsen u bazenu pliva sa motociklom

Prvi serijski mototocik iz fabrike Rokon izašao je u februaru 1966 godine. Nešto kasnije iste godine je unapređen tako što je doboš kočnica na prednjem točku zamjenjena disk kočnicom (da ponovim, u pitanju je 1966 godina). Pomoču kočnice na prednjem točku uz pomoć raznih sistema prenosa kočilo se i zadnjim točkom. Tokom 1967 godine prodato je oko 150 ovih motocikla


reklama iz 1967 godine za Rokon MK3

Dolaskom još ljudi koji su se zainteresovali za ovaj projekat i selidbom fabrike stavraju se uslovi za veći kapacitet u proizvodnji. Tokom 1969 godine izlazi i prvi broj specijalizovanog časopisa koji se bavi Rokon motociklima. Godine 1970 Rokon prestavlja dva nova modela. U pitanju je MK4 (neko ga još i naziva MK3 Explorer) koji se od modela MK3 razlikuje po prednjem blatobranu, manjim točkovima sa 5 paoka (nema rezervoara) od 12 coli, auspuhom montiranim ispod zadnjeg blatobrana te većim sjedištem. Drugi model je bio RT-140 sa drugačijom prednjom viljuškom i bez pogona na prednjem točku. Ova dva nova modela su se nudila u pet boja dok je standardni MK3 imao samo jednu boju - žutu.




Rokon MK4

Tokom maja 1971 godine izbacuju model RT-340 koji je podsjećao na klasičniji enduro ili kros motocikl i koji pobjeđuje na enduro trkama. Potom je urađena analiza da se taj model nađe na tržištu, ali mala kompanija nije mogla da pruži konkuretnu cjenu. RT-340 je kompaniju doveo na rub propasti jer je razvoj koštao veliki novac, a sama kompanija nije imala nikakvog iskustva sa klasičnim motociklima. Za pogon modela RT-340 poslužio je Saš (Sach) agregat iz motornih sanki. Točkovi su bili magnezijumski te je imao disk kočnice na oba točka. Nekoliko verzija se pojavilo na tržištu kao što su: RT-340 TCR (Tom Clarck Replica), RT-340-I, RT-340-II, RX/C-340, spreman za registraciju ST-340, kros modeli MX 340, MX-II GP, MX Cobra te tzv. flat trke FT 340.


Rokon RT-340-II

[wulfy]

Godine 1974 slijedi rekonstrukcija svih modela. Tako MK3 postaje Ranger, MK4 postaje Scout, a RT-140 postaje Pioneer. Izmjene su bile brojne počevši od mjenjača sa tri brzine, preko većeg sjedišta, izduva smještenog sa lijeve strane motocikla, duple disk kočnice, plastični pokrovi motora. Pioneer je tokom 1975 imao oznaku Woodsman te mu je pridodato i prednje vješanje, no model se vrlo brzo ugasio. Ipak, zbog velikih troškova oko razvoja serije RT-340 kompanija 1978 godine bankrotira. Kako su kružile nevjerovatne priče o prohodnosti ovog motocikla tako su se i čule priče da je ovaj motocikl imao i vojnu službu. Ono što je poznato je da je američka vojska ranih šezdesetih testirala Rokon. Brazilska vojska je kupila nekoliko ovih motocikla i koristila ih kao laki nosač topa, dok je izraelskoj vojsci poslužio kao nosači lanser protivtenkovskih projektila. Što se samog ratišta tiče ima potvrda da je učestvao u Vijetnamskom i Zalivskom ratu. CIA je naručila nekoliko motocikla Rokon i zahtjevala je da se ofarbaju u mat crnu boju.


vrlo moguće da je neko svoj Rokon napravio tako da djeluje kao vojni, jer vojni ne bi imao ovoliki ,,Rokon'' natpis na sebi


Rober Korpi i Ričard Nejmel kupuju Rokon tokom proljeća 1981 te godinu i po skupljaju alat za sastavljanje motocikla. Fabrika je sada na teritoriji Nju Hempšira. Novorođeni Rokon ima dva modela Ranger i Scout. Razlikuju se od modela iz sedamdesetih po plastičnom rezervoaru. Novi je i pogonski agregat koji ima istu radnu zapreminu od 134 kubika, ali da bi se naglasio novi agregat u reklamama su govorili da je zapremine 146 kubika.

Dalje unapređenje slijedi kada se 1983 godine kao opcija pojavila bočna prikolica koja se mogla prikačiti za manje od jednog minuta pomoću samo jedne bolcne. 1986 godine poboljšana su kočiona klješta, te je 1987 godine smanjen izbor boja na svega tri te se Scout prosdavao u crvenoj boji sa sivim ramom. Sredinom osamdesetih Najmel napušta Rokon i osniva sopstvenu kompaniju uz pomoć koje počinje da se u Kini pravi kopija ovog motocikla.


brošura za kinesku kopiju Rokona

Tokom 1991 godine fabrika mjenja vlasnika da bi se 1992 godine i lokacija fabrike premjestila. pojavili su i novi specijalizovani modeli te se mogla kupiti i verzija samo sa šasijom i pogonom te se mogla kupti razna nadogradnja kao što je vatrogasno vozilo koje je zgodno za šumare dok patroliraju npr. Tokom 1994 godine ponovo pokreću svoj časopis koji se ugasio 1978 godine kada je Rokon bankrotirao. Ipak, nikada nije izašao drugi broj. No, najveća promjena koja se dešava 1994 godine je prelazak na četvorotaktni agregat. U pitanju je Hondin agregat. Tokom 1999 godine napravljeno je 20 Rokona sa dizelskim agregatom koji su pošli u Meksiko na poslove vezane za miniranje (probijanj puteva i rudnici). 2002 godine fabrika se opet seli. Godine 2007 se sa mehaničkih prelazi na hidraulične kočnice, dok se 2010 godine kao opija na Rokon motociklima nudi prednje vješanje.


vatrogasni Rokon


kroz čitavo vrijeme postojanja ovog motocikla uvjek se provlačilo to da je ovo idealna naprava za lov


Rokon Ranger iz 2003 godine


Rokon iz 1986 godine


Rokon Trail Breaker iz 1969 godine